Vleugels...
Vleugels…
Nu ik ook in uw plaats ademen mag
en jij ingetogen blijer kijkt,
heb ik zacht jouw naam gefluisterd
zonder hulp van bovenaf.
Alle woorden, alle zinnen
vertellen jou net iets mooier
dan het allermooiste sprookje
toe je nog zo klein en onzeker was.
Als jij nu nog kan vragen om te blijven
en ik mijn hoofd weer in uw handen leg,
zullen we samen ontdekken dat het laatste woord
over jou en mij nog niet is gezegd.
Want als ik dichter bij jouw leven komen kan,
al was het maar op foto en twee druppels water,
zal ik onder uw vleugels schuilen,
eventjes maar voor even, eventjes voor nu en later…
esteban 8 februari 2011
Reacties op dit gedicht
| Quicksilver: | Dinsdag, februari 08, 2011 19:21 |
| Esteban, wat een prachtig gedicht heb je geschreven! Liefs,dicky |
|
| sprakeloos: | Dinsdag, februari 08, 2011 18:16 |
| goh, esteban ik lig weer aan uw voeten:P |
|
| switi lobi: | Dinsdag, februari 08, 2011 17:16 |
| Wat een prach-tig gedicht! Liefs, switi lobi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: esteban. | 
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 08 februari 2011 | ||
| Thema's: | ||